14 Mart 2026 Cumartesi
News
Adana’da Cuma günü İl Tarım ve Orman Müdürlüğü tarafından düzenlenen IPARD III Programı tanıtım ve bilgilendirme toplantısı, yıllardır bu desteklerden uzak bırakılan kentimiz için önemli bir dönemeç niteliği taşıyor. Avrupa Birliği’nin kırsal kalkınma hibelerini içeren IPARD destekleri, Türkiye’nin birçok ilinde üreticiye can suyu olurken, Adana’nın bu imkândan uzun süre mahrum kalması anlaşılır gibi değildi.
Bu nedenle, programın sonunda Adanalı üreticinin de bu pastadan pay alacak olması sevindirici bir gelişme.
Ancak toplantıya dair aklımda soru işaretleri de yok değil. Öncelikle, tanıtım toplantısının bir otelin salonunda gerçekleştirilmesi ve fotoğraflarda salonun daha çok seçilmiş ve atanmış isimlerle dolu olması dikkat çekici. IPARD gibi tabana yayılması gereken bir destek programının, üreticinin bizzat katılımıyla anlam kazanması gerektiği ortada. Üretici yoksa tanıtım da eksik kalır.
Adana İl Tarım ve Orman Müdürlüğü’nün, bu toplantıyı tek bir salona sıkıştırmak yerine, seri bilgilendirme toplantıları düzenlemesi gerekirdi. İlçe tarım müdürlükleri, ziraat odaları, üretici birlikleri…
Yani çiftçinin bildiği, gittiği, güven duyduğu yerler.
Buralarda yapılacak toplantılarla üreticinin ayağına gidilmiş olur; proje detayları, destek kalemleri ve başvuru süreçleri birinci ağızdan anlatılabilirdi. Çünkü IPARD yalnızca bir tanıtım değil; doğru anlatılmazsa heba olacak bir fırsat.
Her şeye rağmen, IPARD III’ün Adana için taşıdığı önem tartışılmaz. Bu kent yıllarca adeta üvey evlat muamelesi görmüş, hibe desteklerinin dışında tutulmuş, yatırımların kıyısından köşesinden bakmak zorunda bırakılmıştır.
Bugün bu tablo değişiyorsa, eksik de olsa atılmış bu adım kıymetlidir.
Dilerim ki, Adanalı üretici bu fırsatı en iyi şekilde değerlendirir.
Dilerim ki, bu kez masa başında değil, tarlada, ahırda, bağda, serada gerçek üreticinin sesi duyulur.
Ve dilerim ki, IPARD III yalnızca bir program değil, Adana’nın kırsal kalkınmada hak ettiği yere dönüşünün başlangıcı olur.
**
Bizde katliam, Macaristan’da şefkat
Türkiye’de valiler ve bazı belediye başkanları, siyasal iktidarın çıkardığı hayvan hakları yasasını yanlış yorumlayarak ya da yasada olmayan hükümleri varmış gibi göstererek sokak hayvanlarının beslenmesini yasaklıyor.
Yetki aşımının açıkça görüldüğü bu kararlarla sokakta yaşayan hayvanların doğal yaşam alanlarından alınarak toplama kamplarına götürülmeleri için talimat veriliyor. Tabii kimileri toplamakla yetinmiyor; Gebze ve Osmaniye’de gördüğümüz örneklerde olduğu gibi doğrudan katliam gerçekleştiriyorlar.
Oysa Macaristan’da bambaşka bir yaklaşım var.
Macaristan’ın dondurucu kışlarında sokak hayvanlarının hayatta kalması için özel olarak tasarlanmış, sıcacık yuva niteliğinde güneş enerjili tüneller yapılıyor.
Malum, Macaristan Türkiye’ye göre çok daha soğuk bir ülke. Buz gibi gecelerde sokak köpekleri ciddi hayatta kalma mücadelesi verirken, yerel mühendisler elektrikli ısıtıcılara bile gerek duymayan, akıllı ve şefkatli bir çözüm geliştirmiş:
Gün boyunca güneş ışığını depolayıp geceleri yavaşça ısı yayan termojel kaplamalı ısıtmalı barınaklar…
Bu barınaklar koyu renkli, ısıyı emen malzemelerden üretiliyor; kavisli ve yalıtımlı tasarımları hayvanları soğuk rüzgârlardan koruyor. Üstelik elektrik yok, kablo yok, karmaşık bakım yok. Tamamen doğa dostu ve düşük maliyetli.
Doğu Avrupa’daki hayvan refahı kuruluşları bu uygulamayı artan bir şekilde benimsiyor. En uzak bölgelerde bile işe yarıyor, minimum bakım gerektiriyor ve savunmasız sokak köpeklerine acımasız kışlarda yaşama şansı veriyor.
Ne diyelim…
Hristiyan Macaristan’ın şefkatli çözümü,
Türkiye’nin yok etme politikası izleyen müslüman siyasetçilerine,
beslenme yasağı koyan mülki amirlere, “toplayın” deyince öldüren belediye başkanlarına ve kasıtlı uygulamalara sessiz kalan veterinerlere örnek olsun.
Darısı Türkiye’nin başına.
