Bir yıl dayanın

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Ocak zammı açıklandığında emeklilerin yüzündeki ifade tek kelimeyle hüsrandı.
Aylarca “zam geliyor” denilmiş, beklentiler yükselmiş, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin açıklamaları bu beklentileri daha da büyütmüştü. Hemen herkes, en azından asgari ücret seviyesinde bir emekli aylığı hayali kurmuştu.

Ama Meclis’ten geçen yasa, hayalleri daha kanun mürekkebi kurumadan dağıttı.
En düşük emekli aylığı 20 bin liraya çıkarıldı ve konu kapatıldı.

Emekliler için bir kez daha “idare edin” dönemi başladı.

Oysa bu filmi yeni izlemiyoruz.
Siyasal iktidarın emekli aylıkları ve asgari ücret konusundaki stratejisini, yaklaşık çeyrek asırlık uygulamalarından biliyoruz.

Ne zaman seçim atmosferine girilirse;
– Kaynak bulunur,
– Hazine doluverir,
– Enflasyon bahane olmaktan çıkar,
– “Ekonomik sıkıntı” söylemi rafa kalkar.

Seçim yoksa kemer sıkılır.
Seçim varsa kemer çözülür.

Bu kez de farklı olmayacak.

2027 yılı Türkiye’nin fiilen seçim atmosferine girdiği yıl olacak.
İşte tam da o noktada, bugün “kaynak yok” denilen emekli aylıkları ve asgari ücret politikaları bir anda değişecek. Bugün emekliyi açlığa mahkûm eden uygulamalar, yarın “sosyal devlet” nutuklarıyla süslenecek.

Şimdiden söyleyeyim:
2027 yılında emekli aylıklarına enflasyon hesabı falan yapılmadan zam gelecek.
Bu zammın oranı da yüzde 200 civarında olacak.

Nasıl uygulanır, orası teknik detay:
– Ya 2027 Ocak’ında tek seferde,
– Ya da yarısı Ocak’ta, yarısı Temmuz’da…

Ama oranı konusunda neredeyse hiç kuşkum yok.

O güne kadar yapılması beklenen tek şey var:
Dayanmak.

Bir yıl daha diş sıkmak…
Bir yıl daha “alışmak”…
Bir yıl daha yoksulluğu normalleştirmek…
Bir yıl daha ölmemeye çalışmak…

Sonra ne olacak?
Açlığa direnen emekliye, sandık öncesi “büyük zam” müjdesi verilecek.
Bu ülkede yoksulluğun ödülü, her zaman seçime bir kala dağıtılır.

Şimdi iş emeklilere kalıyor.
Bir yıl daha dayanabilecekler mi?

Soru bu.

**

Ezilen de bir candır

Adana’da bir sürücü, kamyonetiyle iki kedinin üzerinden geçiyor.
Ve sonra…
Hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor.

Ne bir fren.
Ne bir duraksama.
Ne de arkasına dönüp bakma ihtiyacı.

Oysa yerde kalan yalnızca iki hayvan değil; iki can.

Bu olayın karanlıkta kalmamasını sağlayan ise o kedileri besleyen, susmayan, vazgeçmeyen bir hanımefendi oldu. Israrlı mücadelesi sayesinde Seyhan İlçe Emniyet Müdürlüğü Önleme ve Soruşturma Büro Amirliği ekipleri sürücüyü tespit etti, gözaltına aldı ve adalet süreci başladı.

Mahkemede sürücünün savunması tanıdık:
“Hayvanseverim… Kedileri fark etmedim… Bilerek yapmadım…”

Sonuç mu?
Bir ay hayvan barınağında çalışma cezası ve adli kontrolle serbestlik.

Bu karar kabul edilebilir değildir.

Çünkü kamyonetin altında kalanlar “eşya” değil, “mal” hiç değil; canlıydı.
Acı hisseden, korkan, yaşamaya çalışan iki canlı…

Üstelik olayın takipçisi olan hanımefendinin açık beyanı var:
Kamera kayıtlarında kamyonetin kedilerin üzerinden bilerek geçtiği görülüyor.
Bu görüntüler büyük ihtimalle mahkeme dosyasında da mevcut.

O halde soralım:
Bilerek bir canlının üzerinden geçmenin karşılığı gerçekten bir ay barınak temizlemek midir?
İnsan ya da hayvan olması fark etmeksizin, kasten yaşam hakkına saldırının cezası bu kadar mı ucuzdur?

Hayvana karşı işlenen suçların sürekli “iyi hal”, “fark etmedim”, “hayvanseverim” gibi klişelerle hafifletilmesi; yeni suçların da önünü açıyor. Çünkü cezasızlık cesaret verir.

Buradan açık bir çağrıda bulunuyorum:

Adana Barosu Hayvan Hakları Komisyonu’na sesleniyorum.
Kamyonetiyle kedileri ezen sürücüye verilen 1 aylık barınak cezasına itiraz edin.
Bu olayın “kabahat” değil, bir cana kast olarak değerlendirilmesi için harekete geçin.

Bu yalnızca iki kedinin davası değildir.
Bu dava, bu ülkede ezilenin insan mı hayvan mı olduğuna bakmadan adalet isteyen herkesin davasıdır.

Unutmayalım:
Ezilen de bir canlıdır.
Ve her can, adalet ister.