Milliyetçi İttifak Sorunu: Tabela Çok, Taban Yok

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Türkiye’de “milliyetçi ittifak” tartışması her seçim dönemi yeniden ısıtılıp kamuoyunun önüne konuluyor. Son olarak Turan Hareketi Partisi Genel Başkanı Varol Esen, yüzde 51 hedefini anımsatarak Türk milliyetçisi siyasal partileri bir ittifaka davet etti. İlk bakışta kulağa makul gelen bu çağrı, Yargıtay kayıtlarına bakıldığında acı bir gerçekle yüzleşmemize neden oluyor: Ortada ittifak kuracak bir toplumsal ağırlık yok.

Bugün Meclis’te temsil edilen iki milliyetçi parti var. Göz önünde olmalarının ve medyada daha fazla yer bulmalarının doğal sonucu olarak üye sayıları da diğerlerine kıyasla yüksek.
İYİ Parti’nin 391 bin 731, Zafer Partisi’nin ise 71 bin 84 üyesi bulunuyor.

Bunun dışındaki partilerin büyük çoğunluğu için tablo son derece vahim. Bazılarının üye sayısı, bırakın ülke siyasetini, merkez teşkilatının ışık faturasını bile karşılayacak düzeyde değil.

Varol Esen’in adını andığı partilere bakalım:
Kutlu Parti 695, Milliyetçi Türkiye Partisi 254, Cumhuriyetçi Vatanseverler Partisi 32, Turan Hareketi Partisi 412, Yenilik Partisi 7178, Adalet Partisi 5083 üye…
Diğerleri de üç aşağı beş yukarı aynı durumda.

Anka Partisi 0. Birlik ve İlerleme Partisi 0, Milli Mücadele partisi 0, Önve Vatan Partisi 0, Ötüken Birliği Partisi 0, Turan Partisi 0, Ulusal Kurtuluş ve And Partisi 0, Ata Parti 390, Devlet Partisi 450, Kızılelma Partisi 456, Milli Parti 138, Milli Ulusal Parti 50, Milliyetçi Cumhuriyet Partisi 441, Mudafaa-I Hukuk Hareketi Partisi 106, Türkiye İttifakı Partisi 9075, Ülkem Partisi 1674, Ulusal Parti 30, Vatan ve Hürriyet Partisi 247 üye.

Daha da çarpıcı olan, yıllar önce kurulmuş olmasına rağmen Yargıtay kayıtlarında üye sayısı sıfır görünen partiler. Tabelaları hâlâ asılı, genel başkanları hâlâ konuşuyor, açıklamalar hâlâ yapılıyor ama ortada ne taban var ne teşkilat ne de seçmen.

Bu noktada şu soruyu sormak gerekiyor:
Üyesiz, tabansız, toplumsal karşılığı olmayan partilerin oluşturacağı bir yapı, adı “milliyetçi” bile olsa, Türk milliyetçisi seçmene nasıl umut olabilir?
Nasıl bir sinerji yaratabilir?

Yanıt net: Yaratamaz.

Aslında bu gerçeği en açık biçimde dile getiren yine Varol Esen’in kendisi. Şu sözler her şeyi özetliyor:

“%51 oy alabilirler mi?
Alamazlar. Alamayacaklarına göre ‘biz buradayız, biz varız, kurtuluşun tek adresiyiz, Kuvva-i Milliyeyiz’ gibi söylemlerle kimi kandırıyorlar?
Biz 81 vilayet, 975 ilçe, 34 bin köyde örgütlensek bile böyle bir iddiada bulunamayız. %51 için mucize gerekir.”

Peki madem tablo bu kadar açık, madem herkes bunun farkında, neden gerçek bir birlik sağlanamıyor?

Cevap, yine rakamlarda gizli.
Bu partilerin tamamı “küçük olsun benim olsun” anlayışıyla yönetiliyor. Genel başkanlık koltuğu, olmayan iktidarın tek sermayesi haline gelmiş durumda. Kimse o koltuğu paylaşmak istemiyor. Kimse tabelasını indirmeye, adını geri plana çekmeye, ortak bir yapı içinde erimeye yanaşmıyor.

Sonuçta ortaya şu trajikomik manzara çıkıyor:
İktidarı olmayan ama saltanatı paylaşmak istemeyen siyasetçiler…
Tabanı olmayan ama kurtuluş reçetesi yazan partiler…
Sıfır üyeyle “vatan kurtaran” yapılar…

Milliyetçi ittifak sorunu ideolojik değil, ego ve tabelacılık sorunudur. Bu gerçek kabul edilmeden, hangi isimle kurulursa kurulsun, hiçbir birlik Türk milliyetçisi seçmene ne umut olabilir ne de gerçek bir çatı.

Ve bu haliyle mesele artık bir ittifak meselesi değil, siyasetin trajedisidir.