KARAMAN’IN KOYUNU

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Atalarımızın her sözü kıymetlidir ama bazıları vardır ki, zaman geçtikçe değeri daha iyi anlaşılır.
“Karaman’ın koyunu, sonra çıkar oyunu” işte tam da böyle bir söz…

Yüzlerce yıl öncesinden söylenmiş bu cümle, aslında insan ilişkilerinin, siyasetin, menfaatin ve hatta gündelik hayatın değişmeyen gerçeğini anlatır. Görünenle yetinme, bekle, izle, sabret… Çünkü asıl niyet çoğu zaman en başta değil, en sonda ortaya çıkar.

Bugün yaşadıklarımız da farklı mı?
Hiç değil.

Sosyal medyada karşınıza birileri çıkar.
Memleket meseleleri konuşur, yüksek perdeden ahkâm keser, vatan-millet edebiyatı yapar.
Toplantılar, açıklamalar, paylaşımlar…
Öyle bir anlatırlar ki, sanırsınız memleketi kurtarmaya gelmişler.
“Helal olsun” dersiniz.
“Ne güzel mücadele ediyorlar” diye düşünürsünüz.

Sonra zaman geçer…

Bir bakarsınız o çok bağımsız görünen duruş, bir siyasi partinin gölgesine girmiş.
Dün herkese eşit mesafede duranlar, bugün birilerini övmekten diline dolamış.
Daha dün eleştirdiklerini bugün alkışlıyorlar.
Bir adım sonrası mı?

Adaylık açıklaması.
Görev talebi.
Bir makam beklentisi.

İşte o an, taşlar yerine oturur.
Başta gördüğünüz faaliyetlerin, yapılan o “fedakârlıkların”, verilen o “mesajların” aslında bir hazırlık olduğunu anlarsınız.
Yani… koyun görünmüş, oyun sonradan çıkmıştır.

Bu durum sadece siyasette mi yaşanıyor?
Elbette hayır.

Bugün bakıyorsunuz; kimi platformlar kuruluyor, edebiyat, sanat, kültür adına bir araya gelindiği söyleniyor.
Her gün yeni bir etkinlik, her gün yeni bir fotoğraf.
Kalabalık nerede, onlar orada.
Sanki bütün dertleri şehrin kültür hayatını ayağa kaldırmak…

İlk bakışta takdir ediyorsunuz.
“Ne güzel işler yapılıyor” diyorsunuz.

Ama biraz zaman geçince görüyorsunuz ki, mesele ne edebiyat, ne sanat, ne de kültür.
Asıl erek; görünür olmak. İsim yapmak. Bir yerlere not düşmek. Günü geldiğinde “biz buradaydık” diyebilmek.

Yani yapılan iş, çoğu zaman anlatıldığı gibi değil; geleceğe dönük bir pozisyon yatırımı.

Bu tür durumlara Bizim Adana’da buna ne derler biliyor musun?

“Milleti tencere kaynıyor diye çağırmışlar, altından kendi kepçeleri çıkmış!”

Kusura bakmasın kimse…
Bu şehir artık numarayı yutmuyor.
Çünkü Adanalı saf görünür ama belleği sağlamdır.
Kimin neyi niye yaptığını üç gün sonra çözer.

Gerçekten hizmet eden adam zaten sessiz çalışır.
Her adımını paylaşma ihtiyacı duymaz. fotoğraf çektirmekten iş yapmaya vakti olur.

Ama bazıları var ki; iş yapmaz, algı yapar. Koşmaz, görünür. Üretmez, poz verir.

Sonra da ortaya çıkıp der ki: “Biz zaten yıllardır sahadayız.”

Hee, sahadasınız…
Ama top oynamaya değil, tribüne oynamaya çıkmışsınız!

Onun için acele hüküm vermemek lazım.
Bir etkinliği, bir çıkışı, bir söylemi değerlendirirken hemen kapılmamak gerek.
Biraz beklemek, biraz izlemek, biraz da belleği diri tutmak şart.

Her gördüğünüz kalabalığa, her duyduğunuz nutka, her çekilen fotoğrafa hemen alkış tutmayın. Biraz bekleyin. Bir bakın, rüzgâr nereye esecek.

Çünkü bu topraklarda niyet çoğu zaman ilk cümlede değil, son perdede belli olur.

Atalar boşuna söylememiş:
“Karaman’ın koyunu, sonra çıkar oyunu.”