Varol Esen’in Sitemleri ve Milliyetçi İttifak

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Turan Hareketi Partisi Genel Başkanı Varol Esen, bir süredir yüksek sesle konuşuyor.
“Terörsüz Türkiye” projesi, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin açıklamaları ve Suriye’de yaşanan gelişmeler üzerinden, kendince “milliyetçi” olarak tanımlanan partilere sık sık birlik çağrısı yapıyor.

Bu çağrılar öyle lafla da sınırlı kalmadı. Zaman zaman ittifak yolunda toplantılar yapıldı, fotoğraflar verildi, umutlu cümleler kuruldu. Ancak Varol Esen’in son paylaşımlarından anlaşılıyor ki, o masalar dağıldı; geriye sadece sitem kaldı.

Esen, milliyetçi partilerin gerçek bir ittifaka yanaşmadığını düşünüyor. Hatta işi daha da ileri taşıyarak, Türkiye’nin geleceğine dair oldukça sert bir tablo çiziyor.
“Terörist başına umut hakkı konusunda uzlaşanlar, eyalet Anayasası konusunda uzlaşmaz mı sanıyorsunuz?” diye soruyor ve ekliyor:
“11 siyasi parti, 562 milletvekiliyle Anayasa’yı değiştirebilecek güce sahip.”

Bu sözler, yalnızca bir siyasal eleştiri değil; aynı zamanda milliyetçi cenahta yaşanan güvensizliğin de açık bir itirafı. Esen’e göre, “şer cephesi” bu kadar organizeyken, kendisini vatanperver, milliyetçi ve cumhuriyetçi olarak tanımlayan partiler hâlâ dağınık, hâlâ bireysel hesapların peşinde.

Paylaşımlarındaki en çarpıcı nokta ise şu cümle:
“Yine bir avuç kaldık ama hiç fark etmez, yine dünyaya meydan okuyoruz.”

Bu cümle, hem bir meydan okuma hem de bir yalnızlık ilanı aslında.

Varol Esen, milliyetçi ittifaka yanaşmayanlara “yüzde 51” gibi sihirli bir rakamı hatırlatıyor. İyi Parti’den Zafer Partisi’ne, Kutlu Parti’den Yenilik Partisi’ne kadar isim isim sayıyor ve soruyor:
“Hanginiz tek başına yüzde 51 oy alabilir?”

Bu soruda haklılık payı yok değil. Türkiye siyasetinin matematiği ortada. Ancak Esen’in burada düştüğü başka bir yanılgı var.

Birincisi, milliyetçi ittifakı yalnızca saydığı dokuz partiyle sınırlıyor. Oysa Türkiye’de kendisini milliyetçi, ulusalcı, vatansever ya da cumhuriyetçi olarak tanımlayan bunun en az iki katı siyasi yapı var.
Anka Parti’den ATA Parti’ye, Milli Mücadele Partisi’nden Ötüken Birliği Partisi’ne, Müdafaa-i Hukuk Hareketi’nden Vatan ve Hürriyet Partisi’ne kadar uzun bir listeyi yok sayıyor.

İkincisi, saydığı partiler arasında ideolojik olarak milliyetçi çizgide olmayan yapılar da var. Örneğin Adalet Partisi, daha çok liberal bir siyasi gelenekten geliyor. Bu da “milliyetçi ittifak” kavramının Esen’in düşüncesinde bile netleşmediğini gösteriyor.

Asıl mesele ise şu:
Türkiye’de milliyetçi partilerin sorunu sayı değil, anlayış.

Herkes kendi logosunu, kendi genel başkanlığını, kendi vitrinini koruma derdinde. Mikrofonu alınca yüksek perdeden konuşuluyor, masaya oturunca kimse geri adım atmıyor. Varol Esen’in sert sözleri de tam olarak bu bencilliği ve benmerkezciliği işaret ediyor.

Bu tabloya bakınca, üzülerek söylemek gerekiyor ki; Varol Esen’in kurulmasını arzuladığı “milliyetçi ittifak”, bugün için bir siyasi proje değil, bir dilek.
Hatta daha açık ifadeyle, bir hayal.

Ve siyaset, hayallerle değil; gerçeklerle yürür.