Sokaktaki Canlar ve Seyhan Belediyesi

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Sokakta yaşayan köpekler ve kediler üzerinden medya yoluyla yaratılan nefret iklimi, çıkarılan Hayvanları Koruma Yasası ile birlikte yeni ve karanlık bir boyuta taşındı. Kağıt üzerinde “koruma” iddiası taşıyan bu yasa, kimi mülki idare amirleri ve belediye başkanlarının elinde açık bir hayvan katliamı talimatına dönüştü.

Türkiye’nin dört bir yanından gelen haberler de bunu doğruluyor. Sokak köpeklerinin topluca toplanıp öldürüldüğü, “barınak” adı verilen yerlerde açlığa ve susuzluğa mahkûm edildiği, hatta canlı canlı gömüldüğüne dair iddialar hâlâ hafızalarımızda tazeliğini koruyor. Özellikle bölgemizde, MHP’li Osmaniye ve Erdemli belediyelerinde yaşananlar kamuoyunda büyük tepki yaratmıştı.

Osmaniye’de toplanan sokak hayvanlarının canlı canlı gömüldüğü iddiaları üzerine bir idari soruşturma açıldığı duyurulmuştu. Ancak aradan geçen zamana rağmen bu soruşturmanın akıbeti hakkında tek bir resmi açıklama yapılmadı Açık söyleyelim: Büyük ihtimalle soruşturma açılmadan kapatıldı, sorumlular cezasız bırakıldı.

Belediyelerin bu uygulamalarını gören kimi vicdansızlar ise kendilerini adeta yetkili sanarak, sokakta yaşam mücadelesi veren kedi ve köpeklere saldırmaya başladı. Tekmelenen, vurulan, bıçaklanan hayvanlar… Bu ülkede hayvana şiddet, neredeyse cezasız bir suç haline getirildi.

Manisa’da, İstanbul’da, Ankara’nın bazı ilçe belediyelerinde yaşananlar artık “ihmal” ya da “yanlış uygulama” ile açıklanamayacak düzeye ulaştı. Bu, açık bir kıyımdır. Henüz bu vahşetin şoku atlatılamamışken, Ankara Büyükşehir Belediyesi’ne bağlı Gölbaşı Hayvan Rehabilitasyon Merkezi’nde bir veteriner ile bir işçinin günde 50-60 sokak köpeğini öldürdüğü ortaya çıktı.

Ardından, Ankara Demetevler Metrosu’nda yaşananlar bardağı taşıran son damla oldu. On beş yıldır metro çevresinde yaşayan, yaşı ilerlemiş, kentin sessiz sakinlerinden biri haline gelmiş Matmazel (Kirli) adlı sokak köpeği, dondurucu soğuktan korunmak için girdiği metroda, Büyükşehir Belediyesi’ne bağlı güvenlik ve temizlik görevlileri tarafından dövülerek öldürüldü.

Kamuoyundan yükselen tepki üzerine CHP’li Ankara Büyükşehir Belediyesi, faillerin geçici olarak görevden uzaklaştırıldığını ve idari soruşturma başlatıldığını açıklamak zorunda kaldı. Ne var ki Osmaniye örneği hâlâ ortadayken, bu açıklamaların da tepkileri yatıştırmaya yönelik olduğu kuşkusu güçlüdür. Umarım yanılırım ve bu kez failler Türk Ceza Kanunu hükümleri çerçevesinde gerçekten hesap verir.

Yasanın çıkışından bu yana yaşananlara baktığımızda, Cumhur İttifakı belediyeleri ile CHP’li belediyelerin sokaktaki canların yaşam hakkı konusunda neredeyse ortak bir pratik geliştirdiğini üzülerek görüyoruz. Bunun son ve acı örneği Adana’da, Seyhan Belediyesi eliyle yaşanıyor.

Hayvan yakalama ve “etkisiz hale getirme” aparatlarıyla donatılan Seyhan Belediyesi çalışanları, Akkapı Mahallesi’nde adeta bir cadı avı başlatmış durumda. Sokakta önlerine çıkan köpekler, mezarlıklara sığınan hayvanlar bile toplanıyor. Yaşadıkları alanlardan zorla alınan bu canların akıbetinin, Osmaniye’de, Ankara’da, İstanbul’da yaşananlardan farklı olacağına dair elimizde hiçbir güvence yok.

“Rehabilitasyon merkezi” denilen bu yerlerin, fiilen birer esir kampına, hatta insanın içini ürperten bir benzetmeyle Nazi toplama kampına dönüştüğü artık sır değil. Aç, susuz, üst üste, denetimsiz ve sahipsiz bırakılan hayvanların sessizce ölüme terk edildiğini biliyoruz.

Oysa belediyelerin görevi katletmek değil, korumaktır. İnsanlar için olduğu kadar hayvanlar için de yaşam hakkına saygı duymaktır. Nasıl ki insanlar için sosyal belediyecilik varsa, hayvanlar için de hak temelli bir yaklaşım olmak zorundadır. Sokak hayvanlarının aşılarının yapılması, kısırlaştırılması, tedavi edilmesi ve alındıkları yere geri bırakılarak beslenmeleri, belediyelerin asli görevleri arasındadır.

Bu nedenle Seyhan Belediyesi’ni, sokaktaki canlara yönelik başlattığı bu cadı avına derhal son vermeye; topladığı hayvanları alındıkları yerlere geri bırakmaya, bakım ve beslenmelerini düzenli biçimde sağlamaya çağırıyoruz. Bu kentte vicdan hâlâ yaşıyor ve bu vicdan, yapılanları unutmayacak.

Çünkü sokaktaki canlar sahipsiz olabilir, ama sessiz değiller. Ve bu sessizlik, er ya da geç herkesin yüzüne çarpacak bir utanca dönüşür.

Unutulmamalıdır:
Bir kentin uygarlık seviyesi, sokaktaki en savunmasız canlara nasıl davrandığıyla ölçülür.